Cheryl van Kempen's personal blog

Voedselcrisis West-Afrika

geocheryl — Thu, 26 Apr 2012 18:39:18 +0000

Stel je voor: dat voor de helft van onze landgenoten voedselvoorziening onzeker was.

Stel je nu voor dat dat voor heel Nederland gold…

De aankomende voedselcrisis in West-Afrika werd enkele maanden geleden al aangekondigd. Waar ik eerst een afwachtende houding had, begint de aankomende ramp steeds tastbaarder te worden. Ik volg het nieuws natuurlijk, want ook Burkina Faso ligt in de getroffen zone. We zijn alert op signalen: andere stichtingen die in het noorden en in het oosten van het land actief zijn, zijn al begonnen met voedselhulp. We polsen onze contactpersonen en vragen of kinderen nog naar school gaan. Ja, niks aan de hand hoor, zei men tot nu toe. Maar nu horen we toch dat sommige mensen nog maar eens in de 2 dagen eten. Een van onze adviseurs heeft ons ook de rapporten van de FAO toegezonden, waaruit ik onderstaande opmaak:

Burkina is niet het meest zwaargetroffen land in de regio. Gevolg is dat alle hulp die wordt toegezegd met name naar de buurlanden gaat. Terecht, want die hebben nog meer mensen in nood te helpen, maar het is ook pijnlijk te weten dat de mensen om wie je geeft minder (kans op) hulp zullen krijgen…

Wat mij nog het meest trof uit het rapport van de FAO:

In Gambia is 70% van de oogst van het afgelopen seizoen mislukt en is voor 40% van de bevolking voedselvoorziening onzeker… Dat is toch te krankzinnig voor woorden? De helft van een land! Het gaat in Gambia om maar 1 miljoen mensen terwijl in heel West-Afrika bijna 17 miljoen mensen in dezelfde situatie zitten. In andere landen liggen de bevolkingspercentages waarvoor geen voedselzekerheid is tussen de 20 – 35%. In Burkina Faso ligt dit percentage op 10%. Burkina Faso heeft begin maart al bekend gemaakt een plan te hebben om de problematiek aan te pakken, maar hiervoor is omgerekend 160 miljoenen euro nodig om die voedselzekerheid weer dekkend te krijgen, maar de overheid zelf heeft maar 27 miljoen (17% van het benodigde bedrag). Hulp krijgt Burkina Faso (bijna) niet, net als Gambia. De buurlanden zijn immers zwaarder getroffen…

Moeilijke tijden voor alle stichtingen die in de regio actief zijn. We weten dat ook in de regio’s die wij helpen er elk jaar nogsteeds kinderen sterven van de honger. Dat zal ook dit jaar weer het geval zijn.

Honger is de wereld nog niet uit.

Wij maken ons zorgen over dekkingsgraad van onze pensioenfondsen… Zij maken zich zorgen over de dekkingsgraad van de graanvoorraden…

Over Pukkelpop 2011

geocheryl — Sun, 21 Aug 2011 20:09:09 +0000

Pukkelpop 2011 begon als een zonovergoten veelbelovend festivalweekend, maar een storm maakte een einde aan alle pret nog zelfs voor het weekend begon. Op vrijdag avond 18.00 sloeg de storm toe en takelde het terrein van Pukkelpop ongenadig toe. In 20 minuten schijnt 36 liter per m2 gevallen te zijn. Hagelstenen van 4 cm doorsnee. Windsnelheden van 160 km/uur, windkracht 12. Vanuit helikopters schijnt een streep van ravage, 60 m breed en enkele kilometers lang te zien te zijn.

Ongeveer 60.000 bezoekers waren op dat moment op het festivalterrein en de camping van Pukkelpop. Velen probeerden te schuilen in de tenten, maar die bleken niet allemaal bestand tegen het noodweer. Tenten stortten in, bomen vielen om en gigantische takken en containers vlogen door de lucht.

Er vielen zeker 5 doden, 10 zwaargewonden en 140 gewonden. Alle doden waren Belgisch en varieerden in leeftijd van 15 tot 59 jaar. Onder de zwaargewonden waren 3 Nederlanders.

Hulpverlening kwam erg snel op gang. Wijzelf hebben eigenlijk geen gewonden gezien. Wel zagen we de ravage die de storm achterliet en de ontgoochelde en vluchtende overlevers. Zij pakten snel hun spullen om elders de nacht door te brengen. Een groot deel van de camping stond immers blank of was weggewaaid.

Ook de inwoners van Hasselt deden wat zij konden om slachtoffers te helpen. Op twitter werden hashtags gebruikt om aan te geven dat mensen ‘ok’ waren, of zij onderdak nodig hadden of konden aanbieden, of een lift naar een veilige plek. De organisatie zorgde voor noodopvang voor de nacht en er werden extra treinen en bussen ingezet om mensen thuis te krijgen.

Wat gebeurde was niet te voorzien. Zelfs als de festivalgangers op de hoogte waren van het weeralarm ‘code Oranje’, dan was waarschijnlijk hetzelfde gebeurd. Want hoe moesten wij weten welke windkracht er was? De tenten zouden winkracht negen aankunnen, maar niet de 12 die wij kregen. We kunnen lering trekken uit het gebeurde om festivals in de toekomst veiliger te maken, maar dit had niet kunnen worden voorkomen. Sterker nog, ook in de toekomst zullen er slachtoffers vallen als er zo’n storm over het land raast. Daar is geen festival voor nodig.

Wij hopen vurig dat dit niet het einde van Pukkelpop zal betekenen. Wat gebeurde is verschrikkelijk, maar wij waren daar omdat we Pukkelpop geweldig vinden. En dat is onveranderd. Als je beseft hoe snel en makkelijk leven en geliefden van je weg kunnen vallen, wil je niks anders meer dan van het leven genieten en het leven vieren. Dat was precies wat we op Pukkelpop wouden doen, dus wij hopen dat er snel weer een pukkelpop zal zijn!

Ik heb mijn beleving van de storm op Pukkelpop volledig uitgeschreven. Gedeeltelijk zodat vrienden en familie kunnen lezen hoe wij de storm doorkwamen, gedeeltelijk om zelf het gebeurde te verwerken. Wij hebben bijna niks meegemaakt vergeleken met veel andere mensen. Toch waren we enkele dagen flink aangeslagen en ontdaan. Wat gebeurd is, is verschrikkelijk. Wij zijn enkel dankbaar dat we het er zo goed vanaf hebben gebracht en denken aan degenen die minder geluk hadden – en hun familie.

Het volgende filmpje is een compilate van de vele verschrikkelijke beelden die door bezoekers geschoten zijn met hun telefoons. Sommige beelden kunnen schokkend zijn.

Help de slachtoffers en hun families door uw steun te betuigen. Kent u iemand die er geweest is? Vraag dan wat zij hebben meegemaakt. Het helpt bij de verwerking.

de vlucht naar Nairobi

geocheryl — Wed, 15 Jun 2011 19:19:56 +0000

Geschreven in het vliegtuig, op weg naar Nairobi voor een conferentie.

Nederland
Onder het toeziend oog van tientallen vliegtuigspotters kiezen we het ruime blauw. Madurodam spreidt zich uit onder ons, met de geanimeerde auto’tjes. Strakke groene kavels in het veenlandschap, de rode daken van de nieuwbouwwijken: orderlijk opgetrokken. Met een bocht naar rechts komen de kleurige tulpenbollenvelden in zicht. Een mondriaan aan mijn voeten.

En dan het ijsselmeer: witte bootjes breken het blauwgrijs tot de kaarsrechte rand van de Vlevopolder. Anders verkaveld, meer gelijkend een computer-printplaad. En dan wederom Mondriaan die onder ons wegschuift. Nu met arcering door windmolenparken.

De reis zal verder gaan over Griekenland en dan zuidelijk naar Nairobi.

Ik hoop dat het zo mooi helder blijft en ik een mooi uitzicht krijg op het middellandse-zeegebied en de IGAD landen: de landen van Oost-Afrika die meedoen aan de komende conferentie over internationaal gedeeld grondwater. Het onderwerp van de conferentie waar ik op weg naar ben.

Nederland van boven. Het is niet alles eenheidsworst. De mondrianen maken plaats voor bossen, met in hun hart de dekzanden die dagzomen. Onze eigen woestijnen.

Ruim 6700 km te vliegen, nog 7 uur te gaan…

Vliegen met KLM

Tijdens de vlicht is het toegestaan een laptop te gebruiken. De steward biedt zelfs aan om hem op te laden in de kockpit.

Elke stoel heeft een tv-schermpje en een afstandsbediening waar je een creditcaard door kan halen. Voor 2,50 dollar kun je smsjes sturen. E-mail kan ook. Verder kun je zelf kiezen welke films of muziek je wil zien. Je kan spelletjes spelen en zelfs talen leren! Misschien dat ik dan toch mijn doel om dit jaar 10 woorden chinees te leren kan halen. Maar eerst mijn presentatie maar eens voorbereiden…

Warme vochtige doekjes! Waar krijg je die tegewnoordig nog in het vliegtuig? – Bij KLM!

Sneeuw op de hoogste toppen van de Alpen, maar de valleien: groen en bewoond. Ik kan de sneeuw en het smeltwater bijna horen schuren en stromen, de bergen aferoderend op die stijle, kale wanden. Zo scherp zijn de randen.

Khartoum en woestijnen

Uren later kijk ik toevallig uit het raam. Wat ziet mijn oog? We vliegen boven Khartoum! Dag papa! (ok, hij woont iets verder weg maar het is wel Soedan) Ik zwaai naar wat ooit de graanschuur van Afrika was. Of is het dat nogsteeds? Van horizon tot horizon geen woestijn, maar orderlijke velden. De ons bekende Mondriaan maar ditmaal in tinten geel en rood.

Khartoum was leuk om te zien. Maar van de hele vlucht blijft mij vooral bij dat het eindeloos duurde om de woestijn over te steken, van Egypte tot aan Nairobi. Een zee van zand waar maar geen einde aan wil komen. Vermoeiend, indrukwekkend, en gelukkig genoeg tijd gevend om mijn presentatie voor te bereiden…

United Universities is dead! … Long live Ruralweb.info

geocheryl — Thu, 12 May 2011 08:47:42 +0000

On april 23 there was a meetup to talk about A Call 2 Action: United Universities. Firmin Soutime, Vanessa Nigten (our back-up coach) and myself (Cheryl van Kempen, the initiator) decided to end this call 2 action, because there was little support, the idea was hard to explain to others and it was too ambitious for us to realize within one year.

The idea, although very innovative also went against some basic instincts we had about the worth of university degrees in developing countries: although a university degree ofcourse is worth a lot, especially when accredited by European standards, it is especially worth a lot to people who want to emigrate to more developed countries. It is well known that university degrees are no guarantee to find a job or to start your own company in many developing countries. So how useful are these degrees then?

We intrinsically favored a more bottom-up approach to development, and the many discussion that were had in the light of United Universities brought up many aspects of what people in developing country actually need to change their lives.

“I witnessed how the first computer in any of these 52 villages was handed over to a school teacher”.

In March of this year, while visiting Burkina Faso with Association Faso (http://faso.nl), I had the chance to witness a life-changing event. As. Faso helps a community of 52 villages in rural Burkina Faso. This year, the support is taking the form of computers and internet dongles amongst others. I witnessed how the first computer in any of these 52 villages was handed over to a school teacher. The only people who have ever touched a computer in these villages are the teachers. They were educated in the capital or larger cities, but even they barely ever work with computers. What I saw was people suddenly getting access to a wealth of information, but barely knowing what wealth of information exists virtually, or how to access it. But also not knowing about the threats that the internet might form. Another problem that remained unsolved was who was going to pay the internet bills. As. Faso agreed to pay the bills for half a year or so, but after that an internet-café-like setup would have to generate income.

I realized there and then that not only would the community benefit from a website that would guide them during their first steps over the internet, the association would benefit too. If the internet would work, communication would go a lot faster and people could become more informed and empowered. That would definitely benefit collaboration and thus realization of the other projects of the association and community.

Thus was born the idea for ruralweb.info

(the URL is presently being registered)

Petitie – Houd Burkina op de lijst!

geocheryl — Tue, 29 Mar 2011 06:41:51 +0000

Lieve vrienden,

Help mij Burkina Faso te helpen!

Teken de petitie op http://burkinafaso.petities.nl/

Dit geweldige land waar ik ben opgegroeid ontving jaarlijks zo’n 42 miljoen van Nederland dankzij een bilaterale relatie voor ontwikkelingssamenwerking.

Nu wordt deze relatie met 33 landen teruggebracht naar 15 en Burkina valt buiten de boot.

Dit terwijl Burkina (net als NL) zijn best doet het braafste jongetje van de klas te zijn: het is en blijft een van de armste landen ter wereld, maar het UNDP plaatste het wel in de top 25 van landen dat zich het snelst ontwikkelde in de afgelopen 40 jaar. Burkina is een succesverhaal en dit voor een groot deel dankzij de Nederlandse steun! Nederland was namelijk tot voor kort de grootste donor voor Burkina. Groter dan Frankrijk, en sinds kort tweede na de VS.

Je kunt je voorstellen wat de gevolgen zijn voor Burkina als het zijn bilaterale relatie verliest:

- Lopende ontwikkelingsprogramma’s moeten plots afgekapt worden of met veel minder geld verder.

- De overheid zal haar beleid met minder geld moeten verwezenlijken

- Gaat Burkina zo de MDG’s nog wel halen?

Bekijk mijn foto’s van mijn laatste reis met stichting Faso eens op http://geocheryl.com/photos

of lees de reisverslagen op http://geocheryl.waarbenjij.nu/

Laat tenslotte je stem horen voor

voortzetting van de bilaterale relatie NL – BF

Teken de petitie op http://burkinafaso.petities.nl/

Stuur het door en plaats de link op je facebook en twitter!

De leefs mer eine kier

geocheryl — Sat, 12 Mar 2011 17:16:40 +0000

Vastelaovend zit er weer op en wat was het toch weer leuk. In Maastricht zijn de mooiste pakjes, maskers en wagens weer uit de kast getrokken. Dankzij het heerlijke weer vond het feest grotendeels op straat plaats. Wat een verschil met vorig jaar, toen door het vriesweer niet eens alle wagens aan de optocht in Wolder (waar mijn schoonfamilie woont) konden meedoen.

Carnaval is vrolijkheid en jolijt, maar een reden voor mij om het te waarderen is omdat het je ook midden in het leven plaatst. En zo valt er ook van het Maastrichts carnavalslied van 2011 wat te leren. Voor mij was het in elk geval een inspirerende leus in de stressweken voor mijn vertrek naar Burkina. En daarom kan ik het jullie ook niet onthouden:

Goej uuch mer de door, en loer neet op ‘n oor
Want de leefs mer eine kier!
Dink noe neet allein, aon zörg en chagrijn
Want de leefs mer eine kier!
Want straks es ‘t gedoon is, is’t euver en oet
Daan vèlt niks mie te speule op die trommel of die toet
Goej uuch mer de door, en loer neet op ‘n oor
Want de leefs mer eine kier!

Al bist enog zoe riek,
al höbs ste cent wie water
Al biste nog zoe sjoen,
daan wach mer ‘ns tot later!
Al biste ‘t good geweend,
bis diech e zoondagskeend
Kom bij miech in de lier,
want de leefs mer eine kier!

Tekst en meziek: Roel Kochen en Jos Kuijpers

Reis naar Burkina met Stichting Faso

geocheryl — Fri, 18 Feb 2011 09:48:49 +0000

18 februari 2011

De koffer is gepakt, de eerste mallarone tablet geslikt. Vandaag vertrekken we voor zo’n 14 dagen naar Burkina Faso. We zijn Cees, Adriënne, Petra en ik (Cheryl). Als vertegenwoordigers van Stichting Faso bezoeken we de eerste week Midebdo en omgeving, gelegen in het zuiden van Burkina Faso. De tweede week gaan we allen onze eigen weg.

Voor mij en Cees is dit zeker niet de eerste keer dat we naar Burkina gaan. Cees heeft het land en Midebdo al vele maken bezocht als voorzitter van stichting Faso. Ikzelf heb er als kind gewoond en ga nu voor het eerst in 16 jaar terug. Ik zal niet het dorp bezoeken waar ik ben opgegroeid, maar het zal zeker een gelukkig weerzien zijn en een bijzondere reis. Voor Adriënne wordt het wel de eerste keer en volgens mij staat ze te trappelen van ongeduld. We hebben danook erg mooie verhalen gehoord van de andere bestuursleden van de stichting die de reis eerder ook al maakten. Petra ken ik nog niet, en ik weet dus niet of ze er al eens geweest was. We ontdekken het zo op Schiphol.

Stichting Faso

Stichting Faso is al een tiental jaren actief in Burkina Faso en ondersteunt al een aantal jaren Midebdo en omgeving. Tot nu toe werden met name 2 basisscholen en een middelbare school gesteund. Ook zijn er twee nieuwe putten gerealsieerd in de omgeving van Midebdo.
Ook voor 2011 zal Impulsis door middel van medefinanciering St. Faso ondersteunen met de realisatie voor nieuwe projecten. Deze verdubbeling van het geld wat we van donateurs binnen krijgen maakt het mogelijk om in 2011 een ambitieus programma uit te gaan voeren. Tijdens de komende reis zullen we danook met onze ‘implementing agency’ en de verschillende ‘stakeholders’ praten. Met andere woorden onze partner in Burkina (het AFDC) en de verschillende belanghebbenden: het locale bestuur (de burgemeester en gemeenteraad), ouderraden van de scholen, vrouwen groepen etc. Natuurlijk zullen we ook diverse contactpersonen van ons bezoeken.

Midebdo

Midebdo en omgeving is erg arm. Voor zover ik begrepen heb mag ik lemen hutjes verwachten en een week lang leven zonder stromend water en electriciteit. Om midebdo te bereiken huren we een 4×4 met chauffeur. Anders kom je er kennelijk niet! Tijdens ons bezoek zitten we aan het eind van de regentijd. Ik verwacht dus een uitgedroogd landschap. Weliswaar wel met gras en begroeiing, maar zeker niet fris en groen. Mogelijk dat zelfs de Harmattan nog waait, de hete, stoffige woestijnwind.

Programma voor 2011

Een kleine greep van wat voor 2011 op het programma staat van Stichting Faso:

Een mediatheek voor de middelbare school

Internet op de middelbare school

Zonnecellampen voor leerlingen om ’s avond huiswerk te maken

Start van een werkplaats als werkgelegenheid voor jongeren

Een microcrediet programma om ondernemerschap te bevorderen

Aanleg van twee nieuwe putten en reparatie van bestaande putten

Besluitvorming over een aan te leggen waterreservoir

Omdat ik aardwetenschapper ben en bij IGRAC en Deltares werk, heb ik de portefeuille water gekregen. Dat betekent dat ik de laatste 2 punten van het programma mag begeleiden. Ik kijk er erg naar uit om de mensen te ontmoeten met wie we dit doen en voor wie we dit doen.

Ik heb enkele foto’s toegevoegd uit mijn jonge jaren in Burkina. We woonden toen in Tougan, in het noorden van het land.

A Call 2 Action (AC2A)

geocheryl — Thu, 03 Feb 2011 07:56:24 +0000

Op zaterdag 22 januari deed ik mee aan AC2A.

Hier is de officiele beschrijving van de dag door Charlotte van der Tak van JongOS:

Op zaterdag 22 januari kwamen 192 -vooral jonge- deelnemers uit het bedrijfsleven, de ontwikkelingssector, kennisinstituten en de overheid met affiniteit voor internationale samenwerking bij elkaar in het Amsterdamse Dialogues House voor A Aall 2 Action. Overgaan tot actie is wat A Call 2 Action beoogt te doen: een beweging creëren vanuit JongOS met een innovatietraject dat internationale samenwerking vanuit Nederland in dit jaar stevig moet veranderen.

De dag startte met een gesprek met Simon Jelsma, Ben White, Hans Eenhoorn en Marieke de Lange over hun idealen, van toen en nu onder leiding van Andrew Makkinga, radio en tv presentator. Hierna werden de deelnemers getrakteerd op een inspirerende sessie van Boom Chicago. Om mensen uit ontwikkelingslanden actief te betrekken, was er op de dag zelf een livestream verbinding, waardoor mensen uit meer dan 50 landen, waaronder Kenia, Afghanistan en Senegal via de chat hun input hebben gegeven. Aan het eind van de dag presenteerden de deelnemers vol energie en enthousiasme in nieuw gevormde groepen 15 actieplannen om internationale samenwerking te vernieuwen.

Het komende jaar moet er hard gewerkt worden om deze plannen verder te implementeren. De actiegroepen komen dit jaar met steun van coaches regelmatig bij elkaar om hun actieplannen te concretiseren en tot uitvoer te brengen. Op deze site zullen de verschillende actiegroepen binnenkort te volgen zijn. Aan het einde van het jaar zullen we de balans opmaken en de Innovation Award uitreiken aan het beste actieplan.

Het project wat ik (Cheryl) heb ingediend:

United Universities

Teaching in appropriate settings: Promoting collaboration and exchange between universities in the Netherlands, Burkina Faso, Togo and Ethiopia. i.e. get a Dutch degree in Tropical Medicine, by studying in a tropical setting.

Samen met nog wat mensen moeten we nu in sneltreinvaart een website optuigen, Social Media inzetten en natuurlijk universiteiten contacteren!

Nederlanders en vrijwilligerwerk

geocheryl — Thu, 23 Dec 2010 20:49:16 +0000

Nu.nl heeft recent twee artikeltjes geplaatst over vrijwilligerswerk:

1) Nederland telt ruim 5,5 miljoen vrijwilligers die samen goed zijn voor 560.000 voltijdsbanen. De economische waarde daarvan is, afhankelijk van het uurloon dat wordt gehanteerd, tussen de 5 en de 20 miljard euro (bron: De Nederlandse Bank, DNB)

2) In Nederland zijn vergeleken met andere Europese landen verhoudingsgewijs de meeste vrijwilligers actief. Een op de vijf Nederlanders doet vrijwilligerswerk. Ze zetten zich gemiddeld zo’n vijf uur per week onbetaald in voor organisaties (bron: het Centraal Bureau voor de Statistiek, CBS)

Volgens DNB zouden sportverenigingen zonder vrijwilligers torenhoge contributies moeten vragen en zouden scholen nauwelijks meer kunnen functioneren. Zonder de 3,5 miljoen mantelzorgers zouden de kosten van de zorg met 4 tot 7 miljard euro stijgen.

Verder is volgens het CBS Het vertrouwen in de medemens en in maatschappelijke en politieke instellingen in Nederland groter dan in vrijwel alle andere Europese landen en groeit de participatie en het vertrouwen in de samenleving en de politiek.

De informatie komt natuurlijk van twee verschillende bronnen, maar het strookt niet echt met elkaar terwijl het wel ongeveer tegelijk is gepubliceerd (in dezelfde maand voor zover ik weet). De vrijwilligers van de DNB doen kennelijk voor 4 uur per week vrijwilligerswerk (CBS zegt gemiddeld 5 uur), en dat tegen tarieven van wel 200 tot 900 euro per uur! Tenminste, de vrijwilligers krijgen natuurlijk niets, maar dat is de waardering die de DNB kennelijk toekent aan het vrijwilligerswerk. Het doet me afvragen of ze zelf soms ook zoveel verdienen? Maar waarschijnlijk gaat het gewoon om het foutief overnemen van informatie door een tussenpersoon/journalist…

Want merkwaardig genoeg worden mantelzorgers daarentegen wel voor maar 20 euro per uur gewaardeerd door de DNB. 3,5 miljoen mantelzorgers besparen de zorg elk zo’n 2000 euro. Per jaar klinkt mij dat als weinig in de oren, maar teruggerekend gaat het om zo’n 8 uur per week bij een tarief van 20 euro. Daar kan ik mij best wat bij voorstellen, dat is best realistisch.

Ik wou deze artikeltjes noemen, omdat ik zelf ook vrijwilligerswerk doe en me gesterkt voel te weten dat zoveel Nederlanders om hetzelfde geven als ik: hun medemens, de maatschappij. Dan denk ik aan sommige cynische mensen die ik ken en denk: open je ogen, de wereld is vol goedheid.
Maar wat mij betreft mag vrijwilligerswerk best wat beter gewaardeerd worden, maar dan natuurlijk niet zoals in bovenstaande kromme berekeningen; maar oprechte waardering voor eenieders inzet en de offers die gebracht worden.

Maar eigenlijk vind ik dat vrijwilligerswerk helemaal niet zou moeten bestaan. Ik geloof namelijk in marktwerking en als je iets gratis doet, dan verstoor je de markt. Als ik vrijwillig een website maak voor een vriend zijn bedrijfje, dan ontneem ik een professioneel web-bureau een potentiele klant. Bovendien moeten zij dan met hun prijzen dalen om met mij te kunnen concureren. Natuurlijk zijn zij professionals, en ik niet, dus als je hun meer betaalt, krijg je ook wel wat beters dan bij mij. Maar uiteindelijk heb ik dan dus 1 persoon geholpen, maar misschien wel een hele markt verstoord omdat anderen nu ook graag gratis/tegen weinig geld geholpen willen worden. Heb ik dan iets goeds gedaan? Of juist een hoop mensen een hoop armer?

Aaron Huey: America’s native prisoners of war

geocheryl — Sun, 28 Nov 2010 12:11:43 +0000

A very inspiring and touching talk by Aaron Huey about the American natives and how white Americans came to get the best of the meat. Huey lists the most important events in the American-Indian relations, or should I say making and breaking of treaties and warring each other? This list becomes a bit long, but you can skip to about 12 minutes, to see the end of the presentation with some statistics of how the indians are doing these days.

Ofcourse I had heard about the situation in the reserves, but somehow your mind always whispers: it can’t possibly be so bad. Well, it is. And it is so sad. How can we allow these things to happen, to exist? It makes me want to emigrate straight away and start doing somehting about it. How can it be that some people live in conditions as if it were the slums of South-Africa, with life extectancies normal to Somalia or Afghanistan, right in the US? Of all countries, the US should be capable of taking care of its citizens.